is.
(Ar. aba). Aba.
1. Yünden dokunmuş, kalın, kaba görünümlü kumaş.
“Aba-dan dep alşatmam, alşak dep külmem. / Özĭm süyüp baş koştım, iş töñĭlmem.” – (Ahmet Naci Cafer Ali – Boztorgay).
2. Bu kumaştan dikilmiş giysi; kebe. Bĭr abam bar …; Abanıñ kadĭrĭ …
Aba astından tayak köstermek – Deyim. Aba altından sopa göstermek; gizlice tehdit etmek.
Bĭr abam bar, atarman, kayda bolsa catarman – Deyim. Bir abam var atarım, nerde olsa yatarım.
Abaga toz iyĭrĭr, iygĭge söz – Atas . Abaya toz işler, iyi adama söz.
Abanıñ kadĭrĭ cawınlı awada bellĭ bolır. – Atas. Abanın kadri yağmurlu havada belli olur.
Rom: s. 1. Aba, dimie, pănură (ţesătură). 2. Haină de aba.
